Mijn verhaal

Ik vind het best moeilijk om een persoonlijk verhaal over mezelf op mijn website te zetten. Ik deel hier mijn verhalen omdat ik het belangrijk vind om te laten zien dat je verder kunt komen dan je denkt. Dat je vertrouwen moet hebben in jezelf. Voor diegenen die vaak aan zichzelf twijfelen, deel ik mijn verhaal.

Verlegen

Vroeger was ik verlegen. Ik durfde op school mijn mond niet open te doen en ik had van huis uit meegekregen dat je niet met je neus vooraan moet staan. Doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Het overlijden van mijn vader toen ik acht jaar oud was, zorgde er voor dat mijn jeugd ineens voorbij was. Op mijn achtste was ik ineens volwassen. Kort daarvoor was de broer van mijn moeder overleden en kort na mijn vader overleed mijn oma. Er werd niet meer over gepraat. Het verdriet in mijn gezin was te groot. ‘Pas goed op je moeder’ werd mij gezegd en dat heb ik heel goed in mijn oren geknoopt.

Een muurbloempje

Deze gebeurtenissen hebben mijn leven bepaald en mij gevormd. Ik val anderen liever niet lastig. Ik los mijn problemen zelf wel op. Ik heb dus heel goed geleerd om voor een ander te zorgen en minder goed voor mezelf. Ik voel feilloos aan wat iemand nodig heeft. Vooruitkijken en analyseren zijn mijn tweede natuur geworden. Ik was het muurbloempje, degene die altijd aan de zijlijn staat. Onopvallend, op de achtergrond. Ik deed mijn best want goed je best doen, is belangrijk. Niet luieren niet lanterfanten. Er voor zorgen dat ze tevreden over je zijn en dat ze niets op je aan te merken hebben. Allemaal ongeschreven ‘boodschappen’ die al vroeg in mijn rugzak werden gestopt.

Goed je best doen

Vanaf het moment dat ik mocht werken had ik een zaterdag- en vakantiebaantje. Hard werken in de slagerij met een baas die de teugels strak hield. Ook in latere banen stond het werk altijd voorop en heel ver daarna kwam ik zelf (als ik al aan mezelf dacht). Natuurlijk zag ik om mij heen mensen genieten van uitgaan, samen winkelen, leuke dingen doen. Voor mij kwam ‘iets leuks doen’ altijd op de laatste plaats. Eerst de ‘verplichtingen’ zoals het werk, het huis en de tuin en dan pas vrije tijd. Hard werken en goed je best doen bleef het motto. Ik wist niet anders dan dat dit normaal was.

Ik dacht dat ik dood ging

Totdat ik op een ochtend wakker werd en dacht dat ik dood ging. Het is al een hele tijd geleden maar als ik aan die tijd terugdenk, lijkt het heel dichtbij. Ik had pijn op mijn borst en mijn hele lichaam deed zeer. De dokter kon niets vinden en het werd op stress gegooid. Van de term burn-out had ik nog nooit gehoord. Het koude, klamme zweet gutste de hele dag over mijn lijf. Ik kon de hele dag wel slapen en was zo moe dat ik het gevoel had dat ik de Mount Everest moest beklimmen als ik de afwasmachine moest inpakken. Maanden heb ik mij door het huis gesleept. Ik was bang dat mensen dachten dat ik er de kantjes af liep. Daarom durfde ik bijna niet de deur uit. Ik ging ’s ochtends vroeg naar de supermarkt en deed enorm mijn best om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan. Na uitgebreid onderzoek bleek dat ik te maken had met een virus en een schildklierprobleem. Dit in combinatie met de roofbouw die ik op mijn lichaam had gepleegd maakte dat het echt niet meer ging. Achteraf weet ik niet of ik te maken had met een burn-out maar ik zat er niet ver vanaf. Gelukkig krabbelde ik weer op. Natuurlijk door alles zelf te doen want hulp vragen, stond nog niet in mijn woordenboek op dat moment. Achteraf bezien had ik zo graag iemand gehad die mij begreep. Waar ik mijn verhaal en mijn zorgen kwijt kon want ik was ontzettend bang dat ik niet meer de oude zou worden.

Een cadeau

Op het moment dat ik me zo slecht voelde, had ik niet kunnen denken dat dit mij zo veel zou brengen. Ik werd nooit meer de oude en als ik terugkijk, dan ben ik daar heel blij mee. Want ik ben echt anders naar mijn leven gaan kijken en sta echt anders in het leven dan daarvoor. Het bleek een cadeau te zijn, al was het een cadeau dat ik eigenlijk helemaal niet uit wilde pakken.
Nu weet ik dat dit mij heeft geleerd beter voor mezelf te zorgen. Beter op mijn grenzen letten. Vaker iets leuks te doen en gewoon de afwas te laten staan omdat het fijner is om even in de moestuin aan het werk te gaan of met een fijn boek op de bank te ploffen. En als ik een aantal avonden te lang achter mijn computer heb gezeten of te laat naar bed ben gegaan, dan moet het de volgende dagen echt even anders. Natuurlijk ben ik niet superwoman en ging het een paar jaar geleden weer even wat minder goed. Gelukkig weet ik nu wat ik moet doen en heb ik het vertrouwen dat het altijd weer bergopwaarts zal gaan.
Ook de ervaringen in mijn leven zijn waardevol voor wie ik nu ben en voor wat ik nu doe. Ik had nooit kunnen denken dat ik als muurbloempje voor een groep zou durven staan. Of dat ik workshops zou geven en in bijeenkomsten op mensen af zou stappen die ik helemaal niet ken.

Het komt mij niet aanwaaien

Mensen die mij niet zo goed kennen zeggen wel eens ‘Je hebt makkelijk praten. Jij hebt alles goed voor elkaar. Een goede baan, een mooi huis, een fijn gezin’. Ze denken dat het mij allemaal aan komt waaien. Vroeger vond ik dat vervelend en dan zou ik me verdedigd hebben. Die tijd is voorbij. Ik werk hard en ben van ver gekomen. En het mooiste van alles vind ik dat juist de boodschap dat je altijd hard moet werken nu in mijn voordeel werkt. Zonder die eigenschap had ik het niet gered!
Ik ben ervan overtuigd dat net als ik iedereen op een positieve manier gebruik kan maken van de ervaringen in zijn of haar leven. Dat is een van mijn belangrijkste motivaties om anderen te begeleiden als coach. Blijf niet hangen in het negatieve van gebeurtenissen in je leven maar ontdek wat het je heeft gebracht en zet dat in voor de toekomst. Zie dit als een cadeau want je hebt meer kracht in je dan je zelf denkt.

Mijn missie

Loop je vast in je werk of privé of heb je te maken hebben met een burn-out dan weet ik waar je over praat en waar je tegen aan loopt. Ik kan je helpen daarin weer een weg te vinden. Ik weet dat dit niet het einde van de wereld betekent. Als je er vol in zit, dan kun je je dat meestal moeilijk voorstellen. Je hebt genoeg aan jezelf om je dagen door te komen. Laat staan dat je naar de toekomst kunt kijken. Ik heb geleerd van mijn ervaringen. Mijn missie is anderen te helpen om er weer bovenop te komen of niet zo ver te komen dat ze in een burn-out terechtkomen. Daarom ben ik mijn coachpraktijk CoachUnique gestart. Op die manier kan ik jou en anderen helpen om weer verder te kunnen.